Loopgroep Nienoord
Leek (Gr)
PWN Egmond aan Zee, halve marathon.
Geschreven door RoadRunnerChris
7 januari 2011 loop ik onder goede omstandigheden de halve marathon van Egmond aan Zee. Een klassieker met veel toppers aan de start in een leuke en ongedwongen sfeer met wind en zee op de achtergrond. Tijdens die loop besef ik dat mijn verjaardag (8 januari) de volgende keer precies op deze loop gaat vallen. En ook nog mijn vijftigste verjaardag. Dat is wel een leuk gegeven om dan lekker te vlammen op de halve marathon bedacht ik me. Of toch het ‘verplichte 50 jaar feest’ gaan geven voor familie, vrienden etc. Het heeft me tot november vorig jaar gekost om daar een besluit over te nemen.
8 januari 2012.
Ik ontwaak in een klein hotelkamertje. Tijdens het wakker worden
schijnt een vrolijk zonnetje de kamer binnen. Door de vitrage zie ik een heldere
blauwe lucht. Doordat het raam op een kier staat hoor ik het ruisen van de zee.
Geen groot feest tere van mijn vijftigste verjaardag. Nee, hard rennen. Dat wordt
het vandaag. De 40ste editie van PWN Halve Marathon van Egmond aan Zee staat op het
programma. En ik wil vlammen. Een persoonlijk record lopen dat is wat ik in gedachten
heb. In harde cijfers; Onder de 1:40 lopen. Een aantal vrienden zijn ook in Egmond
ter aanmoediging. Voor mij een extra stimulans om alles te geven.
Vijftien minuten voor de start begint het adrenaline door mijn lichaam te stromen. Ik ben zichtbaar gespannen. Uiterste concentratie. In gedachten ga ik vooruit in de tijd en bedenk dat mijn wens is om aan het eind van de middag een facebook bericht te schrijven dat ik een pr heb gelopen op deze afstand. De tekst print ik in mijn hoofd. Yes, dat gaan we doen. We doen het gewoon. We doen het gewoon. We doen het gewoon.
Nadat het startschot is gevallen kan ik goed wegkomen. De eerste drie kilometer gaan door de straten van Egmond aan Zee. Het is druk met toeschouwers. Als een sluwe vos beweeg ik me tussen de renners om me heen. Al zigzaggend weet ik mijn snelheid er in te houden. De eerste kilometer geeft een 4:26 op de klokken aan. De tweede kilometer doet het iets langzamer met een 4:28. Mooiere start van een halve marathon kan ik me niet wensen. Bij het drie kilometer punt gaan we de duin over en komen op het Noordzee strand. We worden verwelkomt door een kolkende zee die op gestuwd wordt door een vrolijke Noordwester. Een aantal kite surfers deinen mee op de klanken van de wind en dit alles levert een indrukwekkend schouwspel op. Op naar het 10 kilometer punt bij Castricum aan Zee. De Noordwester geeft de renners een aardig duwtje in de rug. Het strand is goed te belopen en door de breedte kun je goed je eigen spoor nemen. De kilometertijden blijven steeds in de buurt van de 4 minuten en veertig seconden. En dat is een goede basis voor de rest van de loop bedenk ik me. Bij het 8 kilometer punt bereken ik dat een tussentijd van 45 minuten bij het 10 kilometerpunt haalbaar moet zijn. Dat zou geweldig zijn. Door berekend naar 21 kilometer wordt dat een vet persoonlijk record. Rekening houdend met verval reken ik nog nergens op.
10 kilometerpunt bij Castricum gaat inderdaad in 45 minuten. Vet cool is dat en geeft een heel goed gevoel voor de resterende 11 kilometer. De opgang naar het duingebied is zwaar. Door het mulle zand worden de benen zwaar op de proef gesteld. Het massaal toegestroomde publiek maakt veel goed. We lopen door een haag van mensen. Er klinkt muziek en veel toeschouwers laten koebelletjes luiden. We hebben het nodig voor deze klim. Achter de duinen is de wind nagenoeg weg en kronkelen we door het duingebied weer terug op weg naar Egmond aan Zee. Een pluim voor deze organisatie van deze run. Vanaf nu wordt de afstand om de 500 meter weergegeven. Hierdoor kun je nog beter op een schema lopen. Zo rond het 14 kilometer punt wil ik het wat rustiger aan doen. Het tempo iets omlaag om me te sparen voor de laatste twee kilometer die hier altijd zwaar zijn. Maar wat gek, het lukt me niet om langzamer te gaan.
Mijn benen willen niet luisteren naar wat mijn hoofd bedenkt. De motor draait op volle toeren. Mijn bloedbanen zijn verandert in een TT – baan. De rode bloedlichaampjes , met helmpjes op, begeven zich met hoge snelheid door de bloedbaan. In hun rugzakje hebben ze koolhydraten. Niet zomaar koolhydraten; gestapelde koolhydraten. De spieren hebben al hun luiken open staan. De rode bloedlichaampjes gooien op aanraden van de bloedplaatjes de gestapelde koolhydraten naar binnen Mede dankzij de witte bloedlichaampjes, die als verkeersregelaar fungeren, loopt alles gesmeerd. . En ja hoor; weer een kilometer onder de vijf minuten. De lichaampjes jutten elkaar op. We gaan het doen. We gaan het doen. En masseur Gerard fixt volgende week alles wel weer. Met een gemiddelde van 165 toeren per minuut draait de centrale motor mee in dit ingewikkelde proces. Het gaat maar door.
Nog vier kilometer te gaan. Heel voorzichtig begin ik er in te geloven dat een pr er aan zit te komen. Ik wil niet meer een langzamer tempo. Ik denk aan het facebook berichtje van Dorus; ‘JUST DO IT ‘ . En ik ga door. Lig goed op schema. Laat verzorgingsposten links liggen. Door stomen is nu het motto. We lopen de bloedweg op. Deze weg heet echt zo en is een lastige. Loopt rustig maar gestaag omhoog. Het gaat goed. De goed gevoede spieren kunnen de klim aan. Nog minder dan twee kilometer. Ik mag hier 12 minuten over doen om een pr te lopen. En nu weet ik het zeker; het gaat lukken. En ik minder tempo. De laatste kilometer bespeel ik het publiek. Het wordt één groot feest. Het is gelukt. Ik voel me een kampioen. Het laatste klimmetje langs de vuurtoren. Met een big smile de laatste bocht naar rechts. Een tijdklok geeft een tijd aan ver onder de 1:40. Yes,yes,yes wat voelt dit goed. Tussen het publiek hoor ik mijn vrienden schreeuwen. Het finish doek is in zicht en bij de passage klok ik 1:38:33. I did it.
Later op de avond al ver na zonsondergang loop ik over het strand. Het is volle maan. De zee wordt magisch verlicht. De Noordwester is gaan liggen en de zee is een rustige kalme vriend geworden. In de verte schijnen de lichtjes van een boortoren. Daar wordt hard gewerkt. Een vrachtschip zet koers naar een wellicht ver oord. Ik denk met volle genoegdoening terug aan deze dag. Een mooier cadeau voor mijn vijftigste verjaardag kon ik niet bedenken. Het is goed zo.
Ook jouw verslag kan hier staan. Mail het naar: